23.3.20 Ο κορωνοϊός, τα μέτρα και οι δυσκοίλιοι *Του Νικόλαου Μανωλάκου, Βουλευτή Α’ Πειραιά και Νήσων*

Ο κορωνοϊός έχει εισβάλλει πια στις ζωές μας και τις άλλαξε με τρόπο ολοκληρωτικό. Για τις καταστροφικές συνέπειες του κορωνοϊού, που απειλεί την ανθρωπότητα, αλλά και την παγκόσμια οικονομία, ακούμε κάθε μέρα και από όλους, ειδικούς ή άσχετους. Προσωπικά δεν είμαι ούτε ειδικός ούτε και σχετικός, ό,τι ακούμε όλοι, ακούω κι εγώ κι όσο μπορώ, ως υπεύθυνος πολίτης, ενημερώνομαι. Ήθελα όμως να μοιραστώ κάποιες σκέψεις με αφορμή τον ιό και τις αντιδράσεις.

Ως κράτος, ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση ενήργησαν με ταχύτητα, αποφασιστικότητα και υπευθυνότητα. Για άλλη μια φορά, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Η αντιμετώπιση της ασύμμετρης αυτής απειλής, ήταν υποδειγματική.

Έγκαιρα μέτρα, κατάλληλοι άνθρωποι, υπεύθυνη ενημέρωση. Στήριξη του κρατικού μηχανισμού, των επιχειρήσεων αλλά και των πολιτών. Φυσικά και έχουμε πολύ δρόμο ακόμα, αλλά η μέχρι τώρα πορεία, μας κάνει αισιόδοξους, ότι θα βγούμε νικητές.Το σπουδαίο του μέχρι τώρα επιτεύγματος, φαίνεται όταν παρακολουθούμε χώρες με πολύ ισχυρότερες οικονομίες και καλύτερες κρατικές δομές, να έχουν καταρρεύσει και να αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την πρωτόγνωρη αυτή κατάσταση.

Ως λαός, αιφνιδιαστήκαμε στην αρχή, όμως πολύ γρήγορα, αντιληφθήκαμε το ασυνήθιστο και το επικίνδυνο της εξέλιξης και συμμορφωθήκαμε στις επιταγές των ιθυνόντων. Η ατομική μας ευθύνη, γενικά, απεδείχθη σε υψηλό βαθμό, με αποτέλεσμα, μέχρι τώρα, να έχουμε πάει πολύ καλά. Θα επισημάνω όμως, ότι υπάρχει ένα ποσοστό πολιτών, που αγνοούν, υποτιμούν ή «χλευάζουν», τόσο τα μέτρα όσο και τον ίδιο τον ιό.

Σε αυτούς τους συμπολίτες ας κατευθυνθεί η προσπάθεια όλων μας, στην ευρύτερη οικογένειά μας, στο κοινωνικό περιβάλλον, έτσι ώστε να αντιληφθούν, ότι το θέμα δεν είναι μόνον η προσωπική τους επιβίωση, αλλά η ευθύνη τους έναντι των άλλων, προγόνων, απογόνων και κοινωνικού περίγυρου. Ας κοιτάξουν την Ιταλία, την Ισπανία και την «υπερφίαλη» Αγγλία του Μπόρις Τζόνσον. Ο σκοπός μας είναι να καθυστερήσει η εξάπλωση του ιού, να υπάρχει μια αναλογική διασπορά στον χρόνο, προκειμένου το σύστημα υγείας να μπορέσει να ανταποκριθεί. Μέχρι τώρα το καταφέρνουμε κι η προσπάθεια συνεχίζεται.

Κάποιοι βέβαια, μόνον ευχαριστημένοι δεν είναι, που η κυβέρνηση και ο κρατικός μηχανισμός ανταπεξέρχεται και παρατηρούμε μια δυσκοιλιότητα και μία δυσανεξία στην αποδοχή των μέτρων. Βλέπετε το να ποντάρεις στη δυστυχία και την καταστροφή, είναι πιο ενδιαφέρον και κομματικά πλέον εκμεταλλεύσιμο.

Απ΄ την άλλη όμως, δεν αντιλαμβάνονται ότι ο λαός έχει διαμορφώσει άποψη και έχει βγάλει τα συμπεράσματά του για όλους. Ας μην τζογάρουν συνεπώς στην αποτυχία και την καταστροφή, γιατί το πολιτικό τους μέλλον δεν θα είναι ανθηρό.

Μένοντας, λοιπόν, στο σπίτι, ας σκεφτούμε ότι «ουδέν κακόν αμιγές καλού».

Ας εκμεταλλευτούμε τον χρόνο που δεν είχαμε μέχρι τώρα, κυνηγώντας την καθημερινότητα κι ας επικοινωνήσουμε με τους αγαπημένους μας ανθρώπους. Προσωπικοί και οικογενειακοί απολογισμοί, ισολογισμοί, διαλογισμοί και σχεδιασμοί, ας μας απασχολήσουν. Σύζυγοι, σύντροφοι, γονείς, παιδιά, ας πάρουν τον χρόνο μας και το ενδιαφέρον μας. Μαστορέματα, καθαρισμοί, μετατροπές, παιγνίδια με τα παιδιά μας, επαναλήψεις σε μαθήματα, διαβάσματα βιβλίων, παρακολουθήσεις ταινιών, ας μπουν στην καθημερινή μας πλέον «καραντίνα». Κι ας οπλιστούμε με θάρρος και κουράγιο για την επόμενη μέρα. Γιατί η επόμενη μέρα, θα έρθει και θα απαιτεί περισσότερη προσπάθεια, για να αρθούν οι συνέπειες του απεχθούς κορωνοϊού. Για να συνεχίσουμε την προσπάθεια ανάταξης της χώρας.

Γιατί εμείς οι Έλληνες, δεν το βάζουμε κάτω. Γιατί εμείς οι Έλληνες, έχουμε αντισώματα σε κάθε είδους κορωνοϊούς. Θα αντέξουμε και θα προχωρήσουμε σε πείσμα απάντων: κορωνοϊού και «κορωνοϊοθελητών», Τούρκων και τουρκολάγνων, συνωμοτών και συνωμοσιολόγων, φίλων και εχθρών.

Μένουμε σπίτι λοιπόν, για να έχουμε την υγειά μας.

11.3.20 Ζητούμενο, η ομοψυχία…εν τη ενώσει η ισχύς! *Του Νικόλαου Μανωλάκου, Βουλευτή Α’ Πειραιά και Νήσων*

Το 2020, έτος δίσεκτο για όσους δίνουν σημασία σε αυτές τις λεπτομέρειες, δεν μπήκε καλά, τόσο για την πατρίδα μας αλλά, και για την παγκόσμια κοινότητα. Άφωνη η κοινή γνώμη, παρακολουθεί την εξάπλωση ενός νέου ιού, του κορωνοϊού ή covid19 όπως ονομάστηκε επιστημονικά.

Ήδη, οι νεκροί σε όλο τον κόσμο έχουν ξεπεράσει τα 4.000 άτομα, με τις μεγαλύτερες απώλειες να έχουν καταγραφεί στην Κίνα (από εκεί που ξεκίνησε η διασπορά και η γέννηση του ιού), η Νότια Κορέα και η Ιταλία.

Η χώρα μας, στο σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης, δεν θα μπορούσε να μείνει αλώβητη από αυτή την εξέλιξη. Μέχρι αυτή στιγμή, ο ιός έχει προσβάλει 90 συμπολίτες μας.

Οι υγειονομικές αρχές της χώρας, ως τώρα, έχουν αντιδράσει αρκετά ικανοποιητικά σε αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση. Αποφασίστηκε το κλείσιμο των σχολίων και των φροντιστηρίων σε μια προσπάθεια περιορισμού της εξάπλωσης του ιού ενώ ταυτόχρονα ανακοινώθηκαν μέτρα στήριξης της οικονομίας ώστε να συνδράμει το Κράτος και να στηρίξει επιχειρήσεις, εργαζόμενους και θέσεις εργασίας ειδικά στις πληγείσες περιοχές.

Πέρα όμως από το πως διαχειρίζεται το ζήτημα η πολιτική ηγεσία του τόπου και οι αρμόδιοι φορείς, είναι πολύ σημαντική και η συνεργασία των πολιτών, για να κερδίσουμε αυτή τη μάχη. Ακολουθούμε πιστά τους κανόνες υγιεινής και γινόμαστε η «ασπίδα» για τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού. Απαιτείται, απ’ όλους μας, ενότητα, υπευθυνότητα και αλληλεγγύη. Με αυτά τα όπλα, εκτιμώ, ότι όλα θα πάνε καλά και θα ξεπεράσουμε και αυτή τη δυσκολία.

Δεν είναι όμως μόνο ο κορωνοϊός που κάνει τη ζωή μας δύσκολη. Εδώ και αρκετές μέρες, οι εξελίξεις στο ζήτημα του προσφυγικού – μεταναστευτικού, έχουν ξεφύγει. Εγκλωβισμένος σε πολλά μέτωπα, εσωτερικά και εξωτερικά, ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, μεθοδευμένα και με μοχλό πίεσης χιλιάδες απελπισμένους ανθρώπους, ασκεί πίεση τόσο στα χερσαία, όσο και στα θαλάσσια σύνορα της πατρίδας μας.

Χιλιάδες άνθρωποι από διάφορες γωνιές του πλανήτη, συνωστίζονται στα ελληνοτουρκικά σύνορα, ψάχνοντας δίοδο για την Ευρώπη μέσω της χώρας μας. Όμως, αυτό γίνεται κατά παράβαση κάθε συμφωνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη γείτονα χώρα.

Ως όφειλε, η Ελλάδα έκλεισε τα σύνορα της και πολλαπλασίασε τα μέτρα προστασίας των συνόρων της, τα οποία είναι και σύνορα της Ευρώπης, πράττοντας το καθήκον της. Αποδείξαμε ότι έχουμε τόσο τη βούληση, όσο και την αποτελεσματικότητα να φυλάξουμε τα κοινά μας σύνορα, στέλνοντας παράλληλα ένα μήνυμα αποφασιστικότητας στην Τουρκία.

Ο νους και η σκέψη μας βρίσκονται στον Έβρο και στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, στους άντρες και τις γυναίκες των σωμάτων ασφαλείας, του στρατού και ασφαλώς στους κατοίκους αυτών των περιοχών που «φυλάνε Θερμοπύλες».

Αν σ’ όλα τα παραπάνω συνυπολογιστούν και οι δυσκολίες της καθημερινότητας που ο καθένας μας έχει να αντιμετωπίσει, κατανοούμε ότι τα ανοιχτά μέτωπα για την πατρίδα μας είναι αρκετά και δύσκολα. Οι στιγμές είναι κρίσιμες και απαιτούν ψυχραιμία.

Όμως, πέρα της ψυχραιμίας, εκείνο που θα δώσει θετική έκβαση στη μάχη που δίνουμε ως κοινωνία, ως πολίτες και ως Έλληνες, είναι να φέρουμε στην επιφάνεια αρχές και αξίες που μας βοήθησαν να επιβιώσουμε μέχρι σήμερα στον διάβα της ιστορίας.

Αυτές οι αξίες είναι η ομοψυχία, η αλληλεγγύη και το αίσθημα του καθήκοντος. Χωρίς εθνικιστικές κορώνες, χωρίς ακραίες φωνές, με ομόνοια και πίστη στις δυνάμεις μας, θα καταφέρουμε να βγούμε νικητές, γιορτάζοντας του χρόνου τέτοιον καιρό τα διακόσια χρόνια από την απελευθέρωση του έθνους μας.

02.10.19 Σεβασμός τώρα! *Του Νικόλαου Μανωλάκου, Βουλευτή Α’ Πειραιά και Νήσων*

Μια γνωστή αρχαία ρήση λέει ότι «αν θέλεις κάτι να μην υπάρχει πια, σταμάτα να το κοιτάς». Κάπου την διάβασα και μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση. Υπηρετώντας για πολλά χρόνια στο στράτευμα, με συνεχείς μετακινήσεις και με μεγάλες ευθύνες, πράγματα που δεν με άγγιζαν άμεσα, δεν έμπαιναν στο πεδίο ενδιαφέροντος μου . Κι αυτό συνέβαινε γιατί οι ευθύνες ήταν τόσο πολλές, που η προσοχή μου εστιαζόταν σε όσα μπορούσα να αφοσιωθώ επαρκώς. Ύστερα από τη μεγάλη τιμή που μου επιφύλαξε ο λαός του Πειραιά και των νησιών του, δίνοντάς μου την ευκαιρία να τον εκπροσωπήσω στο ελληνικό κοινοβούλιο, αφότου άνοιξα το πολιτικό μου γραφείο στο κέντρο του Πειραιά και εντάσσοντας πλέον τον εαυτό μου στην ενεργό πολιτική σκηνή, άρχισα να παρατηρώ πράγματα, τα οποία λίγο καιρό πριν, διέφευγαν της προσοχής μου.

Τα προβλήματα στην πόλη είναι πάρα πολλά και γνωστά στους περισσότερους που ζούμε σε αυτήν. Τρεις εικόνες, σε ένα διάστημα λίγων ημερών, με έκαναν να αναλογιστώ τις ευθύνες μου ως πολίτης, ως πατέρας, ως άνθρωπος και τελευταία, ως πολιτικό πρόσωπο. Η πρώτη εικόνα, ήταν εκείνη ενός τυφλού συνανθρώπου μας, ο οποίος προσπαθούσε με το λευκό του μπαστούνι, σε ώρα αιχμής, να κυκλοφορήσει στη ζούγκλα του κέντρου, στο πρώτο λιμάνι της χώρας. Τα πεζοδρόμια, δεν βοηθούσαν, οι παρεμβάσεις για την συντήρηση δεν λάβαιναν καθόλου υπόψη τις ειδικές ανάγκες των συνανθρώπων μας, που μειονεκτούν, πλανόδιοι με κάθε λογής εμπορεύματα, και τραπεζοκαθίσματα, όπου βόλευαν τους ιδιοκτήτες ή τους πελάτες, εμπόδιζαν την κίνηση κι όλα μαζί έκαναν αφάνταστα δύσκολη την πορεία του. Στάθηκα, τον παρακολούθησα για λίγο, προσπαθώντας να καταλήξω σε μία απόφαση. Έπρεπε ή όχι να πάω να τον διευκολύνω, όσο κι αν ο χρόνος με πίεζε. Από την δύσκολη θέση με έβγαλε ο ίδιος ο άνθρωπος, ο οποίος χωρίς να αντιληφθώ πως, μπήκε σε ένα ταξί και έφυγε. Η δεύτερη εικόνα, ήταν εκείνη ενός ηλικιωμένου, ο οποίος περπάταγε αμέριμνος στο πεζοδρόμιο. Τα ίδια εμπόδια, συναντούσε κι εκείνος. Τα πολλά χρόνια που βάραιναν την πλάτη του, παρά το ότι έβλεπε, δεν του επέτρεπαν να κινείται με άνεση. Όταν ο άνθρωπος αυτός επιχείρησε να περάσει απέναντι τον δρόμο, κατεβάζοντας το πόδι του από το πεζοδρόμιο, κάπου μπλέχτηκε και σωριάστηκε φαρδύς – πλατύς στο οδόστρωμα, ευτυχώς, χωρίς κάποια περαιτέρω άσχημη εξέλιξη για την υγεία του. Τρίτη και τελευταία εικόνα η οποία με προβλημάτισε, ήταν εκείνη μιας νεαρής, όμορφης γυναίκας, η οποία, όπως και ο τυφλός συνάνθρωπος μας παραπάνω, προσπαθούσε να ελιχθεί, σπρώχνοντας ένα παιδικό καροτσάκι, με ένα μωρό που κοιμόταν αμέριμνο.

Δυσκολευόταν τόσο να κινηθεί από τα εμπόδια που συναντούσε και τα οποία προαναφέρθηκαν, που πολλές φορές, σήκωνε ολόκληρο το καρότσι στα χέρια της για να το ξεκολλήσει. Λεπτομέρεια, η κυρία ήταν σε ενδιαφέρουσα… Ειλικρινά, αυτές οι εικόνες με προβλημάτισαν πολύ. Δεν γνωρίζω τι μπορεί να πήγε λάθος. Εκείνο που ξέρω όμως, είναι ότι τόσο οι άνθρωποι με αναπηρίες, όσο και τα εμποδιζόμενα άτομα, οι οποίοι με βάση διάφορες έρευνες που υπέπεσαν στην αντίληψη μου αποτελούν το ένα τρίτο 1/3 του γενικού πληθυσμού της χώρας, αξίζουν κάθε σεβασμού και φροντίδας. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου, ότι όσο περνά από το χέρι μου και για όσο ο λόγος μου έχει δύναμη, τέτοιες εικόνες θα ελαττώνονται. Αποτελεί ντροπή για μία κοινωνία, να χωρίζει με τόσο βάρβαρο τρόπο τα μέλη της.

Άλλωστε, αν θέλουμε να πούμε ότι είμαστε πολίτες μια πολιτισμένης κοινωνίας, πρέπει να το δείχνουμε στα απλά και τα καθημερινά. Διότι πολιτισμός, είναι πρωτίστως ο σεβασμός στον συνάνθρωπο που δυσκολεύεται. Δεν ήρθα να σώσω τον κόσμο. Θα προσπαθώ όμως, ο μικρόκοσμος που με περιβάλλει, να γίνει πιο ανθρώπινος. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι ζουν ανάμεσα μας… Κι είναι ο γονιός, ο φίλος, ο συγγενής, ο δικός μας άνθρωπος, ή ακόμα και εμείς οι ίδιοι κάποια χρόνια αργότερα…